Links noemt je geen racist of nazi omdat het waar is. Ze noemen je zo om een doelwit van je te maken. Ze willen je de mond snoeren omdat je een mening hebt die hun ideologie bedreigt en hun ideologie is makkelijk bedreigd omdat het geen fundament heeft. Ze willen je vernietigen.
Dit is geen toeval. Dit is geen foutje in de communicatie. Dit is de werkwijze. Al jarenlang. Overal. Zodra je iets zegt wat niet past in hun plaatje, komt dat label. Racist. Nazi. Extreemrechts. Haatzaaier. Wat dan ook. Het maakt niet uit of het klopt. Het gaat erom dat jij een doelwit wordt. Iemand die iedereen veilig kan haten zonder dat hij daar zelf over na hoeft te denken. De media plakt het label alvast voor je. De instituties doen mee. En de rest volgt. Je wordt online afgeslacht, mensen die je kent doen ineens alsof ze je nooit gekend hebben, soms verlies je je werk of word je gedoxt. En waarom? Omdat je durfde te zeggen wat je dacht. Omdat je hun wereldbeeld even liet trillen. En dat mogen ze niet hebben. Daarom moet je weg. Vernietigd. Niet weerlegd. Vernietigd.
Ze zullen niet inhoudelijk ingaan op jouw argumenten, maar zullen je walgelijk noemen. Ze geven niet om argumenten, ze geven niet om waarheid of reden. Ze willen alleen hun versie van de wereld door je stront duwen, desnoods met geweld.
Probeer het maar eens. Kom met feiten. Kom met logica. Kom met geschiedenis. Het maakt geen fuck uit. Ze horen je niet. Ze willen je ook niet horen. Ze noemen je walgelijk en daarmee is het gesprek klaar. Jij bent nu het probleem. Niet je woorden. Niet je feiten. Jij. En ondertussen duwen ze hun eigen rommel door. Door de scholen. Door de media. Door de politiek. Door de wetten. En als woorden niet genoeg zijn, dan komt het geweld. Niet altijd openlijk. Soms subtiel. Soms door mensen die “antifascistisch” heten maar precies doen wat ze de ander verwijten. Het is altijd eenrichtingsverkeer. Hun tolerantie stopt precies waar jouw mening begint.
Je kan van links nooit verwachten dat ze tot reden vatbaar zijn omdat reden nooit geleid heeft tot het geloof waar zij in geloven. Je gaat een discussie nooit winnen want ze zullen gewoon zeggen dat je liegt wanneer je met de feiten komt.
Hun hele zaak is geen bouwwerk van feiten. Het is een geloof. Een seculiere religie met heiligen, zonden en ketters. En in een geloof win je geen debat met cijfers of logica. Feiten zijn ketterij. Als je met de feiten komt, word je niet weerlegd. Je wordt genegeerd, of nog harder aangevallen. Ze zeggen dat je liegt. Of dat de feiten zelf racistisch zijn. Of dat je een slecht mens bent omdat je de feiten überhaupt durft te benoemen. Zo winnen ze altijd. Niet omdat ze gelijk hebben. Omdat ze de regels van het spel allang veranderd hebben. Het gaat allang niet meer om wie de waarheid spreekt. Het gaat om wie het hardst kan schreeuwen en wie het label het snelst kan plakken. En zolang wij meedoen aan dat spel, verliezen we.
De enige manier om het tij te keren is door ervoor te zorgen dat wij de meerderheid zijn in posities van macht en daardoor het beleid kunnen afdwingen dat ons land preserveert en beschermd tegen de destructieve neerwaardse spiraal waar wij momenteel in vast zitten.
Praat er maar over. Schrijf erover. Deel het. Het helpt. Maar het is niet genoeg. Nooit genoeg. Zolang zij de posities bezetten waar de beslissingen vallen, blijft alles hetzelfde. De media blijft hun verhaal vertellen. Het onderwijs blijft hun versie van de geschiedenis en de toekomst pushen. De ambtenarij blijft hun regels uitvoeren. De politiek blijft hun beleid maken. En de spiraal draait verder. Je ziet hem elke dag. Je voelt hem in de straten, in de scholen, in de cijfers die ze niet meer durven te publiceren. Die neerwaardse spiraal die ons land langzaam maar zeker uitholt. Die de mensen die hier al generaties wonen steeds minder thuis laat voelen in hun eigen land.
En dat is precies wat ze willen. Niet omdat ze per se kwaadwillend zijn in hun hoofd. Maar omdat hun ideologie dat vereist. Een land dat nog sterk is, een cultuur die nog intact is, een volk dat nog zelfbewust is – dat past niet in hun plaatje. Dat moet afgebroken worden. En wie daartegenin gaat, die wordt racist of nazi genoemd. Zo simpel is het.
Daarom is er maar één uitweg. Wij moeten de meerderheid worden in de posities die ertoe doen. Niet een paar zetels hier en daar. Niet een paar stemmen in de marge. De meerderheid. In de politiek. In de redacties. In de universiteiten. In de rechtspraak. In de top van bedrijven en instellingen. Overal waar beleid gemaakt wordt en waar de koers van dit land bepaald wordt. En als we die meerderheid hebben, dan dwingen we het beleid af dat dit land preserveert. Dat het beschermt. Dat de spiraal stopt. Niets meer en niets minder.
Dat is geen haat. Dat is zelfbehoud. Dat is wat elk normaal volk zou doen als het ziet dat het langzaam vervangen en uitgehold wordt. Maar omdat wij jarenlang hebben laten gebeuren dat “zelfbehoud” een vies woord werd, durven we het nauwelijks hardop te zeggen. Terwijl zij het allang doen. Zij hebben allang de instituties ingenomen. Zij hebben allang het frame bepaald. En zolang wij blijven denken dat we het met argumenten kunnen winnen, blijven zij winnen.
Dus hou op met alleen praten. Hou op met alleen online verontwaardigd zijn. Word actief. Word zichtbaar. Word onmisbaar. Solliciteer op die functies. Steun de mensen die al in die posities zitten en hetzelfde denken. Bouw netwerken. Word niet moe. Want zij worden ook niet moe. Zij geven niet op. Zij duwen door. En als wij niet hetzelfde doen, maar dan harder en slimmer, dan blijft de spiraal draaien tot er niets meer over is van wat dit land ooit was.
Links noemt je geen racist of nazi omdat het waar is. Ze noemen je zo omdat ze bang zijn. Bang dat hun kaartenhuis instort zodra genoeg mensen de waarheid hardop durven te zeggen. En die angst is hun zwakte. Maar angst alleen is niet genoeg. Angst plus macht – dat is wat nodig is. Onze angst voor hun labels moet kleiner worden dan hun angst voor ons. En dat lukt alleen als wij de posities innemen die ertoe doen.
De tijd van alleen maar klagen is voorbij. De tijd van alleen maar online posts is voorbij. De tijd van “misschien als we het nog een keer netjes uitleggen” is voorbij. De enige taal die ze verstaan is macht. En die macht nemen we terug. Positie voor positie. Instelling voor instelling. Verkiezing voor verkiezing. Tot wij de meerderheid zijn. En dan, en alleen dan, houden we op met verliezen. Dan beginnen we pas echt te winnen. Voor ons land. Voor onze kinderen. Voor wat nog over is.
Dat is de enige manier. Alles anders is tijdverspilling.