Ten minste 250.000 jonge witte meisjes zijn systematisch, op industriële schaal, verkracht. Gegangverkracht. Getrafficked tussen steden en dorpen. Gemarteld. Gefilmd voor chantage en distributie. Gedwongen tot islamitische bekering. Zwanger gemaakt terwijl ze nog kinderen waren. En getraumatiseerd voor de rest van hun leven. Dit is het minimum. Het echte aantal ligt waarschijnlijk hoger.
Dit gebeurde in ten minste 149 local authority districts in het Verenigd Koninkrijk. Bijna veertig procent van alle districten. Overal. Niet in één stad. Niet in een paar wijken. Over het hele land.
De daders waren overwegend Pakistaanse moslimmannen. Ongeveer 87 procent van de veroordeelde groepsgerelateerde daders had moslimnamen. Schattingen gaan richting 95 procent. De netwerken waren bijna volledig moslim. Massaal disproportioneel ten opzichte van hun aandeel in de bevolking. Dit was geen toeval. Dit was een patroon.
Mogelijk gemaakt door een honour-shame clan cultuur en door islamitische doctrines die niet-moslim meisjes behandelen als beschikbaar eigendom. Moslimsuperioriteit over kuffar. Al-walā’ wa-l-barā’ – vijandschap jegens niet-moslims. Geen vaste leeftijd van consent. Regels die seksueel gebruik van captives toestaan. Deze ideeën, gecombineerd met clannish immigrant subculturen, gaven de daders het gevoel dat ze dit mochten doen. Dat de meisjes het verdienden.
Hoe het werkte? Meisjes vanaf elf jaar werden benaderd door jonge moslimmannen die deden alsof ze volwassenen waren. Die alcohol gaven. Drugs. Sigaretten. Die ze behandelden zoals niemand anders dat deed. Ze werden opgehaald met taxi’s bij schoolpoorten, bij zorginstellingen, op straat. Meegenomen naar huizen, flats, restaurants, hotels. Daar werden ze herhaaldelijk verkracht door groepen mannen. Doorgegeven van de ene naar de andere. Gemarteld. Gefilmd. En verteld dat ze white trash waren. Kuffar. Dat ze straf verdienden. Velen werden zwanger terwijl ze nog kinderen waren. Sommigen werden naar het Midden-Oosten getrafficked voor een islamitisch huwelijk.
En ondertussen faalde iedere pijler van de staat. Catastrofaal. Decennia lang.
De politie negeerde meldingen. Criminaliseerde de slachtoffers in plaats van de daders. Vernietigde bewijs. Liet bekende verkrachters vrij op bail.
Sociale diensten plaatsten kinderen midden in trafficking hubs in kindertehuizen. Sloten cases ondanks overduidelijke signalen. Namen wraak op klokkenluiders.
De NHS zag genitale verwondingen. Multiple SOA’s bij meisjes van dertien. Zwangerschappen na groepsverkrachting. En stuurde de slachtoffers terug naar hun misbruikers.
Scholen zagen oudere mannen meisjes ophalen bij de poorten. Hoorden disclosures. En excludeerden vaak de slachtoffers in plaats van ze te beschermen.
Politici – vooral Labour-gedomineerde councils en de partij landelijk – ontkenden kennis. Blokkeerden of verwaterden inquiries. Onderdrukten etniciteitsdata. Prioriteerden electorale steun van moslim stemblokken en “community cohesion” boven de bescherming van kinderen. Angst om “racist” genoemd te worden verlamde alles. Sadiq Khan bleef herhalen dat er geen grooming gangs in Londen waren. Terwijl de Metropolitan Police rapporten had van meisjes die in hotels en andere locaties door groepen mannen werden verkracht.
Dit is geen “racism problem”. Dit is een immigration problem. De wortel gaat terug naar de British Nationality Act van 1948 en de versnelde massa-immigratie onder Tony Blair vanaf 1997. Gecombineerd met een multiculturalisme dat weigerde incompatibele culturele verschillen onder ogen te zien. Dat liever kinderen opofferde dan de ideologie.
Rupert Lowe, voorzitter van de inquiry, zegt het in het voorwoord: “Britain doesn’t have a racism problem, it has an immigration problem.”
Ze wisten het. Al die jaren. Politie. Sociale diensten. NHS. Scholen. Politici. Ze zagen de patronen. Ze hoorden de verhalen. Ze hadden de data. En ze deden niets. Of erger: ze vielen de slachtoffers aan en beschermden de daders. Omdat een label belangrijker was dan een kind. Omdat stemmen belangrijker waren dan dochters. Omdat hun ideologie geen ruimte had voor de waarheid.
Dit is precies wat er gebeurt als je mensen racist noemt om ze de mond te snoeren. Als je de waarheid onderdrukt omdat die je wereldbeeld bedreigt. Als je een ideologie die geen fundament heeft belangrijker maakt dan de veiligheid van je eigen volk. Dan krijg je dit. Dan worden honderdduizenden meisjes verwoest. Dan draait de destructieve neerwaardse spiraal door. En dan blijven ze het ontkennen of bagatelliseren, ook nu dit rapport er is.
De enige manier om het tij te keren is door ervoor te zorgen dat wij de meerderheid zijn in posities van macht. Niet een paar zetels. Niet een paar stemmen in de marge. De meerderheid. In de politiek. In de media. In de instituties. Overal waar beslissingen worden genomen. En dan – en alleen dan – kunnen we het beleid afdwingen dat ons land preserveert. Dat stopt met deze waanzin. Dat prioriteit geeft aan onze eigen mensen. Aan onze eigen dochters. Aan onze eigen cultuur en veiligheid. Niets meer en niets minder.
Alles anders is tijdverspilling. Alles anders is opnieuw kinderen opofferen aan een ideologie die niet kan of wil zien wat er gebeurt. Ze noemden iedereen die het zei racist of extreemrechts. Ze deden het om een doelwit te maken. Om de mond te snoeren. Omdat de waarheid hun verhaal kapotmaakt.
Nu ligt het rapport er. Zwart op wit. Overlevenden hebben gesproken. Klokkenluiders hebben gesproken. De feiten zijn er. De vraag is niet meer of het waar is. De vraag is of mensen eindelijk de moed hebben om te doen wat nodig is.
Of dat we weer buigen voor het label.
Ik kies voor het eerste.