Het dagboek van Melissa Kampers – 20 december 2021

Het zijn de laatste dagen voor de kerst en heel het land zit in een harde lockdown vanwege een verkoudheidsvirus met hooguit milde klachten. De zogenaamde omikronzin variant uit Zuid-Afrika waar ze wel gewoon normaal doen en waar niets aan de hand blijkt te zijn.

We worden weer keihard in de maling genomen. Waar blijven de ondernemers? Hoeveel kunnen zij nog verdragen voordat het genoeg is of staan ze toe hoe hun levenswerk wordt afgepakt. In dat geval verdien je geen onderneming of personeel. Vecht als een leeuw voor je levenswerk en je mensen. Hoe kan het toch zo zijn dat wij als volk zo zwak en apathisch zijn geworden?

Het gaat echt niet stoppen door te blijven gehoorzamen. Ze gaan net zo lang door totdat je al je vrijheden en grondrechten kwijt bent. Onteigend en ontdaan van elke vorm van zelfrespect en integriteit. Een slaaf van de staat.

Het is droevig en tegelijkertijd zie ik prachtige mensen die druk bezig zijn met het vinden van een weg uit deze ellende. Een nieuwe samenleving desnoods parallel aan de huidige. Ik ben ervan overtuigd dat 2022 in het teken zal staan van deze vooral regionale initiatieven die uit noodzaak zijn ontstaan. Het volk dat verantwoordelijkheid neemt precies zoals het hoort te zijn. 

Ondertussen blijft de stroom aan informatie binnenkomen. Zo zijn er documenten vrijgegeven die duidelijk aantonen dat het World Economic Forum en onze eigen overheid samenwerken om de “Great Reset” te faciliteren. Volgens mij is dit regelrechte landverraad. 

Het is belangrijk dat wij ons niet uit het veld laten slaan en dat we vooral door moeten gaan met het exposen van de corruptie en de samenzwering tegen onze vrijheid. Blijf de waanzin in het licht zetten en toon aan met feiten en argumenten hoe fout het beleid is en waar het ze werkelijk om te doen is.

Het is al negentien maanden overduidelijk hoe het allemaal in elkaar zit maar het blijft bizar om te zien dat ze zo open en bloot steeds gretiger naar onze fundamentele vrijheden en grondrechten blijven grijpen. Ze willen werkelijk alles van ons afpakken en ons op de knieën dwingen. Wij moeten volledig afhankelijk worden en dan is er alleen nog willekeur en waanzin. Dat moeten we niet willen en toch zijn er nog teveel mensen die enthousiast meegaan in deze idioterie. 

Mensen schieten zichzelf in hun voet en gaan nog staan dansen ook. Dan ben je psychisch niet helemaal in orde denk ik dan. Ik kan dit alleen maar wijten aan een vernauwd bewustzijn door jarenlange blootstelling aan hersenspoeling. 

Als je het eenmaal ziet dan kan je niet meer wegkijken en doen alsof het niet zo is. Zodra je het ziet dan is de koek ook werkelijk op en wordt je immuun voor de hersenspoeling. Sterker nog, er ontstaat dan een enorme weerstand tegen deze manipulatie. Zo heb ik al twee jaar lang geen televisie meer aan gehad en als er toch per ongeluk een radiozender of televisieprogramma op mijn netvlies komt bij iemand anders of zo dan hoor ik al meteen de walgelijke vaccinatie-propaganda en de verheerlijking van de technocraten met hun modellen en maatregelen. Ik kan er niet meer naar luisteren. 

Je kan er op twee manieren naar kijken. Je kan zeggen dat 70 procent niet wakker is en daar heel dramatisch over doen of je kan vieren dat 30 procent wel wakker is. Ik kies voor het laatste. Hoe sterk moet je tegenwoordig wel niet in je schoenen staan om er met kop en schouders bovenuit te steken en je uit te spreken tegen deze gestoordheid? Er moet een verklaring voor zijn dat deze groep niet getroffen is door de jarenlange systematische indoctrinatie waar ze aan blootgesteld zijn. 

Ik heb hoop voor de toekomst. Ik weet dat steeds meer mensen het gaan zien en ondertussen zullen wij ons steeds beter organiseren om een alternatief te kunnen bieden in de wereld. Een samenleving in vrijheid, verbinding en liefde. Het is geen onmogelijke droom. Het is onze droom en als we samen gepassioneerd blijven bouwen aan het verwezenlijken van deze droom dan zal onze droom uitkomen.  

Sharing is caring